15 kwietnia - 28 maja 2016

Irony Comes from a Vanishing Point

Steve Bishop, Stéphane Barbier Bouvet,
Emmanuelle Lainé, Bea Schlingelhoff
Kuratorka: Julia Marchand

Dokąd prowadzą nas pytania o dziedzictwo kolejnych form Krytyki Instytucjonalnej w obliczu narodzin rzeczywistości rozszerzonej? Wczesne prace tego nurtu stanowiły refleksję nad fizycznymi właściwościami przestrzeni celem ujawnienia rzeczywistości ukrytej w neutralnej ekspozycji white cube. Rzeczywistość rozszerzona prowokuje spojrzenie tu i teraz na zmodyfikowaną komputerowo rzeczywistość w celu uwydatnienia oraz zaburzenia ludzkiej percepcji.

Mimo że artyści biorący udział w wystawie nie stworzyli symulacji na żywo, wszyscy świadomie uznali rzeczywistość rozszerzoną za rozszerzenie przestrzeni wystawowej. Praca francuskiej artystki Emmanuelle Lainé pełni tutaj kluczową rolę. W swoim pierwszym wideo w technice 3D, artystka przetwarza fragment wystawy zbiorowej w duchu postbaroku. Przez modelowanie prac wystawionych w przestrzeni animacja Lainé stanowi protodokumentację wystawy, a jednocześnie zapowiedź niekompletnej reprezentacji i właściwej dokumentacji. Jakie technologie i programy są dostępne, by symulować – w warunkach wirtualnych – dzieło sztuki, które mierzy wilgotność atmosferyczną i temperaturę oraz rozpyla w powietrzu substancje węchowe?

Wrażliwa na najbliższe otoczenie i stanowiąca ucieleśnienie logiki postminimalizmu rzeźba Steve’a Bishopa Read/Write (2012) przesuwa gest gry ze zmysłami wykorzystując obecność w przestrzeni galerii ciał zwiedzających, poprzez rejestrację zmian temperatury powietrza. Instalacja Stéphane’a Barbiet Bouvet wywodzi się z jego ostatnich badań nad odrzuconymi, antycznymi i nowoczesnymi, odlewami w gipsie. Stanowi także humorystyczne ujęcie oczekiwań widzów odnośnie konwencji przedstawień muzeograficznych i historii. Poprzez pozbawienie kontekstu miejsca, praca głęboko osadzona w kontekście kulturowym – odlew przedstawiający głowę św. Brunona Houdona – jest nieobecna na wystawie, ale pojawia się w rzeczywistości symulowanej, przywodząc na myśl pewną formę kulturowego niedostatku. Powstały z myślą o ekspozycji w przestrzeni komercyjnej w Warszawie i anonsujący niniejszą wystawę plakat Bei Schlingelhoff głosi „Beauty Sells, Suckers Buy”. Ów napis został za czerpnięty z dokumentu Lefties: Angry Wimmin emitowanego przez BBC4 w 2007. Realizacja Schlingelhoff stanowi odpowiedź na radykalną doktrynę artystów, którzy nie wystawiają swoich prac na sprzedaż.

O ile sztuka site-specific jest ściśle powiązana z kontekstem i miejscem – nie można przenieść prac nie niszcząc ich – wystawa Irony Comes from a Vanishing Point może w procesie transformacji i przemodelowania ulec relokacji i rematerializacji.